از دست خودم عصبانيم ،خستم نميدونم چم شده بي ارادم بي انگيزه وهميشه و در همه حال از اين وضعييت كه دارم ناراحتم و بزرگترين آرزوي زندگيم لاغر شدن .هروقت مي خوام مهموني برم يا لباس بخرم عذاب مي كشم عصبي ميشم.و به خودم ميگم اين آخرين بار دفعه بعد اينطوري نيست.با اين كه اين همه زجر مي كشم يه برنامه درست براي لاغر شدن نمي ذارم.يه برنامه اصولي و دقيق.خيلي كار مي كنم از صبح تا شب سر كارم و وقتي كه به خونه ميام نه انرژي ورزش كردن دارم نه انرژي غذاي سالم درست كردن.وقتي ازدواج كرده بودم خيلي خوب بودم حسابي لاغر شده بودم وخيلي خودم رو حفظ كرده بودم پياده روي مي كردم غذا درست مي كردم همه ميگفتن چه عروس خوبي كه چاق نشده حتي بعد از اون هم لاغر كردم.اما كار كردن كه شروع شد نظم زندگيم به هم خورد.از صبح نشستن پاي كامپيوتر و بي تحركي.از عروسي تا حالا 8 كيلو چاق شدم ديگه عكس نمي گيرم به هر پارتي و مهموني كه دعوت ميشيم يا نمي رم يا اگر هم برم انقدر اعتماد به نفسم رو از دست مي دم كه نه مي رقصم نه از جام پا ميشم.هميشه من از همه چاق ترم.نمي دونم چم شده هزار تا رژيم شروع كردم كه فقط چند روز گرفتمشون و بعد ول شدن اين همه مشكل دارم با چاقي اما نميدونم چرا همش مي گم از فردا از شنبه.خسته شدم از خودم و واقعا دارم افسرده ميشم.ما 4 تا دختر هم سن و ساليم تو خانواده من زود ازدواج كردم اون 3 تا خيلي خوش هيكلن و من دايم در عذابم.از همه بدتر خواهرم كه خيلي خوش هيكل و واقعا مثل مانكن هاست هرجا ميريم همه ميگن تو خيلي خوشگلي ولي ما عاشق هيكل خواهرتيم من مي خوام زشت باشم اما لاغر باشم و هر لباسي كه دوست دارم بپوشم تازه مطمئنم وقتي لاغر بودم خيلي بهتر بودم.
همش به همسر ميگم يكي از دليل چاقيم اونه اصلا اهل غر زدن در مورد ظاهر من نيست هر آدم چاقي ميبينه ميگه انقدر غر نزن ببين اون چقدر چاق و همش مي گه تو خوبي ومن همينطوريهم دوست دارم.از همه بدتر اين كه پايه پياده روي نيست.چند وقت پيش با يه عالم شوق و ذوق رفتم از اين اسكي فضايي ها خريدم اما الان داره خاك مي خوره وقتي ميرسم خونه انقدر خستم كه ترجيح مي دم بخوابم يا جلوي تلويزيون دراز بكشم.بارها به خودم گفتم كه بهتره نرم سر كار و به خودم برسم اما ميدونم بدتر ميشم با خونه نشستن. اين همه درس خوندم كه مفيد باشم.خلاصه كه به كمك احتياج دارم.به نظر شما من چرا اينجوري شدم و چي كار بايد بكنم.
Posted By: solmaz
Comments to this post:
02/22/2007 12:52
salam
سولماز جون حالت رو درک میکنم. اگه بدونی من تا حالا چند تا مهمونی نرفته ام به خاطر اینکه فکر میکردم هیکلم خوب نیست یا لباسم خوب نیست که خوب اونم واسه این بود که خرید رفتن واسم عذاب بوده. اما سعی کن یه کمی از این حالت بیایی بیرون که بتونی یه کاری در موردش بکنی. حداقل به خودت بگو بعدا غصه اش رو میخورم. خوب؟
حالا بگو ببینم قبل از ازدواج که شوهرت نبود با کی میرفتی پیاده روی؟ کس دیگه ای بود؟ بعد هم میونه ات با نوار ورزش چطوره؟ اونایی که میگیری و توی خونه کار میکنی؟ صبح زود نمیتونی نیم ساعت یا حتی بیست دقیقه قبل از رفتن به سرکار بری پیاده روی؟
من هم درکت می کنم می دونم که چه احساس بدیه ،ولی می دونی همه چیزبستگی به ذهن خودت داره ،من همینجور بودم تا اینکه یک دفعه رفتم یک مهمونی و یک خانومی رو دیدم که خیلی از من چاق تر بود ولی لباسهای خوشگل پوشیده بود که بهش می یومد ، یعنی مثلا دامن تنگ نپوشیده بود ،بلکه یک دامن بلند خوشگل با یه بلوز روش و یه جلیغه پوشیده بود کاملا به اینکه به جریان چه جوری نگاه کنی بستگی داره ، تا زمانیکه با بدنت بد باشی و باهاش قهر کنی و عصبانی باشی ، اونم باهات راه نمی یاد در نتیجه هیچی اثر نمی کنه می دونی لاغر شدن برای بدن خوبه چون بیماری می یاره چاقی اما وقتی فکر کنیم که برای اینکه هیکلمون بده اونوقت بیشتر مثل اینکه اذیت بخوای خودت رو بکنی ، و جواب نمی ده
سولماز جان زیاد خودتو ناراحت نکن همه ما مثل هم هستیم.مهم فکر خودته.من یادمه 56 کیلو که بودم از بدنم ناراضی بودم 63 کیلو که بودم باز ناراضی بودم.همسر منم همینجوریه.تازه می گه دلم نمیاد من بخورم و تو نخوری!منم همش می گفتم که چون تو ازم حمایت نمی کنی من لاغر نمیشم.اما حالا از این سیستم گروهی دارم حمایت می گیرم واونم حالا که دیده خیلی جدی ام خیلی بهتر شده.حداقل تو این سه هفته غذای بیرون وپیتزا نخریده خدا رو شکر.امیدوارم کهانگیزه هات اونقدر بشه که خودت به تنهایی مانکن بشی .ما هم هستیم.
solmaz jaaan kojaiee? khoob aslan eshkaal nadaree bia dobare benevis toie liste loge goroh ham ke nisti man nafahmidam lkke az key tahala nabodi amam bia dobaree beneviss ma hame montazerimmm
سلام خانمی، وای غمگین نبینمت. اصلا اعتماد به نفست رو از دست نده و خودت رو دوست داشته باش و برای بهتر شدن هیکلت تلاش کن.
کار ممکنه خسته کننده باشه. من هم گاهی فکر می کنم اگه شاغل نبودم به خودم می رسیدم ورزش می کردم مطالعه می کردم کتاب می خوندم زبان می خوندم و....اما وقتی به شرایط عادت کنی و هدفت برات مهم بشه می تونی مفید زندگی کنیمن گاهی فکر می کنم اگر شاغل نبودم احتمالا وقت بیشتری رو پای تلویزیون صرف می کردم و صبحها دیر از خواب پا می شدم. و بیشتر اوقات روزم رو به تنبلی و روز مرگی می گذروندم. مخصوصا اگه هنوز مادر نشدی شاغل بودن خیلی بهتره. اما وقتی بچه دار شدی یه خورده اوضاح فرق می کنه و شاید خود من هم کار رو رها کنم
اما سولماز جون اصلا بی انگیزه نشه و قدر شوهر خوبت رو که تو رو همین جوری دوست داره بدون. وقتی از شرکت برگشتی اگه وقت کردی یه چرت کوتاه بزن تا اعصابت آروم بشه و موزیک شاد بزار باهاش برقص و قر بده و خودت رو دوست داشته باش خاکهای رو اسکی فضایی رو پاک کن و ازش استفاده کن و اصلا نا امید نشو مدام به این سایت سر بزن و ببین گاهی برای همه پیش میاد که افسرده می شن اما مقطعیه. خلاصه خانوم خوشگله مطمئن باش هیکلت هم خوشگل می شه
