05/18/2009 00:23
عالم عشق زيباست اما...
اول يه چيز بي ربط بگم
خيلي خوبه اينجا همه چيز ثبت ميشه از اغذيه ايي كه ميخوريم تا مريضي هايي كه مبتلا ميشيم.
من دقت كردم اكثرآ به همون درد و مرضهاي سال قبل تو همون تاريخ و همون روزها دوباره گرفتار شدم حالا جريان چيه خدا عالمه.
اين روزها نميدونم چرا حوصله هيچ چيز اجباري مثل درس و كار و ... رو ندارم.دلم عشق ميخواد.ميخوام عاشق كسي باشم و اجازه بدم كسي هم دوستم داشته باشه البته اگه اين ترس لعنتي بذاره.نميدونم چم شده شايد فصل بهار رو منم تاثيرهاشو گذاشته.
چندين ساله كه يه خط قرمز پررنگ دور خودم و زندگيم كشيدم و هركي بخواد حتي يه ميليمتر ازش بگذره همونجا قلم پاش شكسته ميشه.گاهي هم مثل الان خودم ميخوام اما شايدديگه بلد نيستم.شايد يادم رفته دوست داشتن رو و چگونه عشق ورزيدن رو.كاش عين ده سال پيش ميتونستم اعتماد كنم.كاش ميشد حتي يه لحظه فكر كنم آدمي كه ابرازعشق ميكنه واقعآ راست ميگه و ميشد به چشمهاي دروغگوشون نگاه نكنم و براي يه ثانيه هم كه شده عشق رو دوباره احساس كنم.و ازين معجزه الهي لذت ببرم.باورم نيست اون دختر عاشق ديروز من بودم كه از هيچ چيز و هيچ كس تو اين دنيا نميترسيد.كاش اين درسهارواز زمونه ياد نميگرفتم.كاش اين پرده هاازجلو صورت حقيقت براي من كنار نميرفت.كاش نميفهميدم و بازم عاشق بودم حتي اگه تو خواب بودم...
نياز به عشق رو نميشه كتمان كرد و اين حس قابل انكار نيست.8 سال تلاش كردم كه در خودم خفه اش كنم اما نتيجه اش اينه كه به ابراز احساسات دو پرنده به هم يا دو گربه به هم هم حسادت ميكنم.
ميدونم دارم زمون رو از دست ميدم و جووني ايي رو سپري ميكنم كه حتي يه لحظه اشم برنميگرده اما نميدونم از كجا شروع كنم؟آيا اصلا شروع كنم؟هنوز تكليفم با خودم روشن نيست.هربار كه تلاش كردم آدم باشم و به قول خواهرم امروز منتم رو مي كشند و فرداي پيري من بايد براي ارضا نشدن روح جوونيم منتشون رو بكشم به حالت بدتري طرف رو پس زدم و برگشتم خونه اولم.ميليونها كتاب روانشناسي خوندم ازجمله"چگونه قلب شكسته خود را درمان كنيم؟"و ...اما نشد.بايد با يه مشاور صحبت كنم ولي بازم ميدونم حس اعتمادي كه سالها پيش از دست دادم باهزاران ساعت صحبت كردن هم برنخواد گشت..
فكر ميكردم گذشت زمان زخم عميقم رو ترميم خواهد كرد اما غافل ازين بودم كه با انتخاب يه عشق غلط خيلي راحت ميشه با زيبايي هاي اين دنيا خداحافظي كرد و براي هميشه نابودشون كرد.
كاش راهي بود.
كاش ميشد اين حس دوباره درمن به پاكي روز اولش متولد بشه
كاش...
كاش..
كاش..
نميدونم اين اعترافات چيه كه تو وبلاگ رژيمي دارم مي نويسم شايد براي همين باشه اين جا رواينقدر دوست دارم.اكثرحس هاموموقعي كه حالشو داشتم اينجا ثبت كردم.ميدونم وقتي صبح پاشم روز از نو روزي از نو ميشم و عشق وعاشقي از سرم ميپره اينجا نوشتم يادم نره منم گاهي با وجود تموم استقلال و اراده ايي كه درخودم احساس ميكنم نيازمندشونه ايي مردونه ام كه غمهامو تنهايي به دوش نكشم و محتاج دستان خشني هستم كه لطافت زنونه اموبجاي اينكه گرد پيري محوشون كنه و خاك فرسوده به پاش بريزم و شاديهاموباهاش قسمت كنم.. شب بخير حس فراموش شده ام.
شب بخير...
من ميخوابم اما تو بيدار بمان تا من بتونم ادامه بدم...
تو بيدار بمان كه ديگر نميدانم بدينسان تا به كي دوام خواهم آورد؟؟
ديراست يا نه؟
نميدام...
نميدانم
فقط عشق آسموني من تو زنده بمان
آن چه اكنون ميدانم فقط اين است و بس
پس حس من
بخاطر من زنده بمان.
نه حالم خوش نيست
اصلا خوش نيست
درست حدس زديد
هنوز بعد از اين همه سال نميدونم چرا نمي تونم ديگه كسي رودوست داشته باشم.تا الان سختم نبود چون نميخواستم اما اينكه بخواي و نتوني ...
درست مثل تشنه ايي كه آب دم دستش هست اما هرچه تقلا ميكنه دريغ و افسوس كه انگار عطشش بيشتر ميشه و دستش نمي رسه بهش.
حس غريبي اييه و دردناك.ميدونم تا به حال تجربه اش نكرده ايد و اميدوارم هيچ زموني هم تجربه نكنيد.به هر حال من نوشتمش و يكي از دلايلشم اينه كه گاهي آدم با نوشتن هم سبك ميشه و هم بهتر ميتونه راهشو پيدا كنه.
شايد اين پست پست آخرم باشه و شايددوباره زندگي رو تو همين وبلاگ گزارش كنم.