عضلات چهار ویژگی اصلی دارند که عبارتند از: تحریک پذیری، جمع شوندگی (منقبض شدن)، وسعت پذیری (انبساط) و قابلیت ارتجاعی (کشسانی).
انواع عمل عضله:
هنگام انقیاض ایزومتریک، تانسیون عضله تا حد زیادی افزایش می یابد، ولی عضله کوتاه نمی شود، لذا کار خارجی نیز انجام نمی شود. این بدان معناست که تغییری پیرامون مفصل به صورت حرکت مشاهده نمی شود، مثل انجام حرکت اسکات. هنگام گسترش تانسیون ایزومتریکی، تارهای کند انقباض (آهسته) و تند انقباض (سریع) هر دو یکسان درگیر می شوند.
انقباض های دینامیکی زمانی رخ می دهند که همزمان با افزایش تانسیون عضله، حرکت نیز انجام شود. این انقباضها می توانند کانسنتریکی یا اسنتریکی باشند. هنگام یک عمل کانسنتریکی (درونگرا) مثل عمل عضله چهارسرران هنگام پریدن، تانسیون عضله زیاد و عضله کوتاه می شود. هنگام یک عمل اسنتریکی (برونگرا) مثل عمل عضله چهارسرران هنگام فرودآمدن پس از یک پرش، فاصله بین ابتدا و انتهای عضله افزایش می یابد و خم شدن زانو زیاد می شود. تانسیونی که به این صورت در عضله افزایش می یابد، سرعت حرکت را تنظیم می کند.
از به هم پیوستن انقباضهای دینامیکی، حرکات ایزوکنتیکی شکل می گیرند. در این حرکات، عضو در سرتاسر دامنه حرکتی، سرعت زاویه ای ثابتی دارد. این حرکات را نمی توان به طور طبیعی ایجاد کرد، اما با استفاده از دستگاههای مقاومتی سازگارشده ایجاد می شوند. در این دستگاهها، عضله در هر نقطه از دامنه حرکتی خود، با حداکثر نیرو تحت فشار قرارمی گیرد.
انعطاف پذیری و قدرت:
به دامنه حرکتی پیرامون یک مفصل، انعطاف پذیری می گویند. انعطاف پذیری به وسعت پذیری . خاصیت کشسانی ساختارهای پیرامون مفصل بستگی دارد. این ساختارها عبارتند از: عضلات، کپسول و لیگامنتهای فیبروزی مفصل، انعطاف پذیری، خطر آسیب دیدگی ناشی از کشش بیش از حد و مداوم را کم می کند. برعکس، انعطاف پذیری بیش از حد میتواند به بی ثباتی در مفصل منجر شود و آن را مستعد آسیب دیدگی کند.
افزایش ظرفیت نیروی عضله (قدرت) با افزایش سطح مقطع عضله و کاهش طول آن ارتباط دارد. کوتاه شدن عضله به کاهش انعطاف پذیری مفصل منجر می شود و در نتیجه، خطر آسیب دیدگی را افزایش می دهد. بنابر این، برنامه های تمرینهای قدرتی را باید همزمان با برنامه تمرینهای انعطاف پذیری انجام داد. و این تنها با پاورپلیت امکان پذیر می باشد.
هنگامیکه قدرت عضله آزمایش می شود، عضو برتر اندکی قوی تر از عضو غیر برتر است. در مقایسه با اندام بالایی (دستها)، این پدیده در عضلات اندام پایینی بارزتر است. در افراد فوق العاده ورزیده، این تفاوت کمتر به چشم می خورد، برای مثال قدرت عضلات همسترینگ تنها 60 درصد قدرت عضله چهارسررانی است. به نظر می رسد میزان قدرت زیاد عضلانی با توجه به نسبت عضلات همسترینگ به عضلات چهارسرران، اهمیت زیادی در پایداری زانو و کاهش خطرآسیبها دارد. داشتن عضلات همسترینگ قوی به ویژه در فعالیتهای اسنتریکی، عامل مهمی در ورزش حرفه ای است. در بازیکنان حرفه ای، تعادل نداشتن قدرت عضلات همسترینگ و چهارسررانی، می تواند فرد را مستعد آسیب کند. و تنها تمرین با پاورپلیت بدلیل تمرین یکنواخت تمامی عضلات می تواند منجر به ورزیدگی یکسان عضلات و به کاهش این تفاوت در عضلات کمک نماید.
عضلات ناحیه ران: عضله چهار سر ران (بازکننده های قوی)، عضلات همسترینگ (تا کننده های قوی)، نزدیک کننده ها (عضلات ناحیه کشاله ران) این عضلات در اغلب ورزشکاران ایرانی، حالت انعطاف ناپزیری دارند. بنابراین، کشیدگی ناحیه کشاله ران، آسیبی است که در بیشتر ورزشکاران ما مشاهده می شود.
هنگام دویدن، عضلات دستها و تنه نیز نقش مهمی ایفا می کنند. آنها وارد عمل می شوند تا تعادل را حفظ کنند و با چرخش بدن ناشی از چرخش لگن مقابله می کنند.
موضوع قدرت اندامهای پایینی (پاها) از موضوعات مورد توجه حال حاضر ورزش حرفه ای دنیا است. گروههای عضلانی چهارسررانی، همسترینگ (پشت رانی) و سه سر ساقی (دوقلو و نعلی) برای انجام عمل پریدن، تغییر جهت دادن، چرخیدن و تغییر فضا، باید نیروی زیادی تولید کنند. همچنین توانایی استمرار انقباضهای نیرومند برای حفظ تعادل و کنترل بویژه هنگام به سمت توپ مهم است. قدرت ایزومتریک نیز، عامل کمکی مهمی در حفظ تعادل بازیکن روی زمینهای لغزنده و هنگام ضربه به توپ است. برای یک تنیسور، تقریبا همه گروههای عضلانی بدن برای اجرای مهارتهای بازی تنیس اهمیت دارند.
چگونگی اثر بخشی:
این دستگاه با انتقال انرژی جنبشی سبب تحریک فیزیکی عضلات میشود. این تحریکات با تبعیت از قانون عمل و عکس العمل عضلات را فعال کرده دقیقا مانند تست زیر زانو که پزشکان با چکش طبی ضربه ای به زانو زده و موجب عکس العمل در پا میشوند، پاورپلیت نیز با با ضربه های کنترل شده از 30 الی 50 ضربه در ثانیه عکس العمل مطلوب را در بدن ایجاد میکند که این فرایند با اعمال فرکانسهای کنترل شده و در محیطی کاملا طبیعی انجام میگردد.
اصولا ورزش با ایجاد خستگی و استراحت باعث برگشت انرژی و آرامش به بدن میشود که با تکرار این پروسه بدن خود را با ارتقاء قدرت عضلانی وفق میدهد. این پدیده سوپر کامپنسیشن نام داردکه دقیقا" مشابه اتفاقی است که در حین استفاده از دستگاه پاورپلیت در بدن صورت میپذیرد.
هر حرکت تمرینی بیشتر از 45-30 و یا 60 ثانیه در طول دوره تمرین نمیباشد. تمرینات قدرتی 20 دقیقه در روز و سه بار در هفته کافی میباشد اما برای تمربنات کششی هر روز میتوان اقدام نمود.
با اینکه کاربر در حالت ساکن قراردارد. حداکثر فشار موثر به عضلات وارد شده که با این نوع تمرین ورزشی کاربران در زمان بسیار کوتاه یک دقیقه و کمتر در هر ست به نتایج دلخواه وموثردست می یابند، این روش،تمرین را آسانتر، موثرتر وبرای حتی توانخواهان و افراد دارای ضعف مفرط عضلانی ممکن می سازد.
تحریک فیزیکی حاصله از ویبریشن تراپی در پزشکی و فیزیو تراپی دارای نتایج درخشانی در کوتاه کردن طول مدت درمان صدمات وارده از حوادث مختلف و یا بیماریهای گوناگون مربوط به ضعف عضلات و بافتهای ماهیچه ای بوده است.
مراکز علمی بسیاری از جمله سازمان فضایی ناسا(با بکار گیری این علم در ایستگاه فضایی بین المللی)، دانشگاه ها، بیمارستانهای تخصصی و غیره مشغول انجام آزمایشهای علمی بر روی این علم جدید میباشد که آخرین نتایج حاصله از آن در ژورنال های معتبر جهان ثبت شده است.
- افزایش قدرت عضلات
- افزایش هماهنگ قدرت عضلات کوچک و بزرگ
- کاهش دردهای ماهیچه ای
- افزایش تراکم استخوان
- افزایش قابلیت انعطاف و حدود حرکتی بدن
-افزایش سرعت خون گیری عضلات که باعث تغذیه بیشتر و سریعتر رگهای خونی و اکسیژن گیری بیشتر عضلات میگردد.
-کاهش سطح چربی و سلولیت
-کاهش بی اختیاری در کهن سالان
-تقلیل استرس و عوارض آن
-تسریع کاهش وزن
-کاهش سطح کورتیزول
-افزایش سطح ترشح غدد هورمونی که برای بازسازی و احیاء بدن بسیار مهم میباشند مانند: تستوسترون، اچ-جی-)و ifg-1,HGH, TESTOSTERON(
-رفع سریع افسردگی با ازدیاد سطح ترشح هورمونهای نوتروفین و سروتونین که خود باعث ازدیاد قدرت تفکر نیز میشود.
Joanna Krupa
