my experience
يک ايده ای که به ذهنم رسيد و فکر کردم شايد بد نباشه که اينجا هم بنويسم اين بود که چرا من اين سه ماه با اينکه نهار غذای سلف رو می خوردم وزنم تغيير نکرد در حالی که به خاطر کمبود وقت و فشار کار فرصت ورزش کردن هم نداشتم، غذای سلف که می گم يعنی ديگه همه چی مثلا يه وقتهايی يه لايه کف بشقاب يا يک کاسه پر از سيب زمينی سرخ کرده بخشی از اين غذا بود و من هم از شدت گرسنگی همش رو می خوردم.
به اين نتيجه رسيدم علتش می تونه تو وعده های غذايی دیگه ام و ميان وعده هام بوده باشه:
صبحانه ام تغيير نکرده بود و اکثر مواقع دو برش نون تست سبوس دار با پنير دو دهم درصد چربی و گردو بود گاهی به جای پنير و گردو شير عسل می ماليدم به نون تست و می خوردم يا کمی کره بادام زمينی که اين آخری خيلی خيلی به ندرت بود.
هميشه ميان وعده صبحم يک سيب بود و ميان وعده بعد از ظهر يک موز، صبحها قبل از رفتن يک موز و يک سيب و يک شيشه يک ليتری آب معدنی و يک فلاسک سيصد سي سي آب جوش می گذاشتم تو کيفم و بعداز ظهرها يک تی بگ از جوشانده های گياهی می انداختم تو فلاسکم و با يک تکه پنج گرمی شکلات تلخ می خوردم برگشتنها هم تو قطار يک دونه از اين کورنفلکس بارهای بدون شکر می خوردم تا برسم خونه، شبها سعی می کردم تا می شه غذای پختنی نخورم و آخر شب حتما حتما يکی دو تا ميوه ويتامين ثی دار مثل پرتقال يا نارنگی ياکيوی می خوردم و قبل از خواب هم يک ليوان شير داغ يک دهم درصد چربی بدون هيچ شکری(گاهی با يک تکه خيلی کوچيک شکلات تلخ هشتاد و شش درصد کاکائو می خوردم) و فکر می کنم کنترلی که روی بقيه غذاهايی که می خوردم می کردم باعث شد که صرف نظر از نهارم که هيچ کنترلی بر کيفيت و موادش نداشتم بتونم وزنم رو ثابت نگه دارم، برای خودم تجربه خوبی بود گفتم شايد برای شما هم جالب باشه